MAAK HET UIT! - GA TOCH SCHEIDEN!

Iedereen kent er wel een of twee uit zijn eigen omgeving: een hopeloos slecht huwelijk of volledig doodgelopen relatie waarvan de partners toch bij elkaar blijven. De hamvraag is altijd: ga je er iets van zeggen, of hou je je mond?

Vandaag zal ik het over Mark en Ingrid hebben. Bij de meeste verhalen over rothuwelijken en moord-en-brandverhoudingen zijn de namen van de betrokkenen ter bescherming van de privacy veranderd. In dit verhaal niet.
Mark en Ingrid herkennen zichzelf toch wel. Bovendien hebben jullie vorige week nog bij ons gegeten. Leuk was anders!
Mark is een egocentrische zeurkous die alles op zichzelf betrekt.
Als je hem vertelt dat je griep hebt gehad, had hij ook griep, alleen veel langer en veel erger dan jij. Hij heeft sowieso vaak ergens pijn. Zo’n beetje overal: in zijn enkel, bij zijn knie, en laatst toen ze kwamen eten in zijn ringvinger! Bij het praten over deze aandoeningen trekt hij zijn meest gekwelde gezicht, je zou zweren dat hij nog diezelfde avond op de intensive care moest worden opgenomen.
Ingrid is vaak depressief. Geen wonder! ben je geneigd te denken. Met dag en nacht zo’n klaaglijn als Mark om je heen. Ingrid ligt vaak thuis op de bank. Soms valt ze een paar uur in slaap. Daarna gaat ze met tegenzin boodschappen doen. Verder doet ze helemaal niets.
Het punt is natuurlijk dat we er al veel eerder iets van hadden moeten zeggen. Toen ze voor het eerst bij elkaar bleven slapen bijvoorbeeld. Of anders in ieder geval kort voor, of vlak na, hun huwelijksdag. Nu is het eigenlijk te laat. Mark en Ingrid pasten (en passen) totaal niet bij elkaar, dat kon je al van honderd kilometer afstand ruiken. Maar we zeiden niks. Omdat we dachten dat ze er zelf gauw genoeg achter zouden komen – nou, mooi niet dus!
In de loop der jaren zijn ze wel enigszins ‘naar elkaar toe gegroeid’, zoals dat heet. In die zin dat ze elkaar zijn gaan aansteken met hun gezeur over niets. Het slechte nieuws is dat ze ook nog kinderen hebben. Het goede nieuws is dat die kinderen inmiddels oud genoeg (13 en 15) zijn om het niksige gezeur van hun ouders ook als zodanig te herkennen. Laatst tijdens dat etentje hier bij ons thuis waren ze ook mee. Ze slaakten voortdurend diepe zuchten en rolden met hun ogen waarbij ze elkaar veelbetekenende blikken toewierpen. Die zuchten en blikken werden dieper en veelbetekenender naarmate hun ouders zich vaker van de wijn hadden bijgeschonken.
Mark en Ingrid horen overigens niet bij de categorie echtparen die bij elkaar blijven ‘voor de kinderen’. In de eerste plaats hadden ze dat dan veel eerder moeten doen, want nu is de schade al onherstelbaar (voor de kinderen). Maar bij hen ligt het anders. Ze zijn bij elkaar gebleven omdat ze na al die jaren simpelweg te sloom zijn voor welke verandering dan ook.
Het idee dat ze zonder elkaar beter af zouden zijn, komt gewoon niet bij ze op.
Beste Mark, lieve Ingrid, het spijt me in zekere zin dat ik zo laat kom met dit advies. En ook langs deze onsympathieke weg. Maar het heeft inmiddels al niet eens meer met jullie te maken. Het kan me al niet meer schelen of jullie tot aan je dood op deze manier willen blijven doorsudderen. Nee, het is iets anders. Wij (ik spreek hier ook namens mijn vrouw) willen het gewoon niet langer meemaken. Dat etentje van vorige week was kortom het laatste etentje. Als we op deze weg door zouden gaan, komt er onvermijdelijk een etentje waarop jullie je zullen beklagen, of je verbaasd zullen afvragen, waarom jullie kinderen jullie nooit meer willen zien. Wij hebben geen zin om het antwoord dan te geven. Daarom geven we het nu.