| |
|
|
|
| Het nut van praten over jezelf |
Veel mensen vinden het moeilijk om te veranderen. Zij redeneren: mijn vaste gewoonten, mijn ingesleten karakter, mijn vertrouwde rollen bestaan al zo lang, het is onmogelijk om daar nu nog iets aan te veranderen. Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren. Vooral mensen die ik wijs op hun hechtingsstijl – die ik uitleg dat ze in overdreven mate wantrouwig of cool zijn – komen met dit argument. Hoe moeten zij verandering brengen in een manier van doen die al in hun kindertijd is ontstaan? In nieuwe dingen doen hebben ze geen zin en in groots en meeslepend falen al helemaal niet. Liever nemen zij de vertrouwde ellende voor lief, dan dat zij zich wagen aan riskante nieuwigheid. Is er voor zulke mensen een alternatief?
Jazeker, dat is er. Het is niet nodig om een goede relatie en een bevredigend seksleven te hebben, om toch te genieten van het leven. Daarvoor is het voldoende om de hele dag over jezelf te praten.
Volgens de aan Harvard verbonden onderzoekers Diana Tamir en Jason Mitchell geeft spreken over jezelf hetzelfde genot als seks hebben. De onderzoekers hebben dit gemeten door mensen in een fmri-scanner over zichzelf en over anderen te laten praten. Als deelnemers aan het onderzoek over zichzelf spraken, zagen de onderzoekers dat in de scanner het beloningscentrum in de hersenen van deze mensen oplichtte – wat erop wijst dat over jezelf spreken onmiddellijk wordt beloond.
Het beloningscentrum wordt vooral actief (‘licht op’ in de scanner) als er dopamine vrijkomt in de hersenen. Dopamine is een boodschapperstof die hersenen met elkaar laat communiceren. Hoe meer dopamine er in ons brein is, hoe beter we ons voelen. Seks maakt grote hoeveelheden dopamine vrij in de hersenen, dat was al bekend. Nu weten we dus dat over jezelf spreken ongeveer hetzelfde effect heeft. Spreken over anderen – roddelen – gaf dit effect niet.
Ergens wisten we dit natuurlijk al wel. Mensen praten gemiddeld dertig tot veertig procent van de tijd die zij met anderen doorbrengen over zichzelf. Op sociale media zoals Twitter en Facebook is dat percentage nog hoger, tot tachtig procent. Tamir en Mitchell gaan niet zover in hun conclusies, maar de vaststelling ligt voor de hand dat wij een tekort aan intimiteit compenseren door over onszelf te praten, te twitteren en te facebooken. Zolang wij over onszelf praten, face to face of online, voelen we ons immers een stuk beter. Praten over onszelf kan seksueel plezier uitstekend vervangen.
Uit: Doen jullie het nog? Seks en liefde in relaties
Jean-Pierre van de Ven | uitgeverij Ambo
- Nu in de winkel –
Lees ook: ‘Praten over seks’
|
|
|
|
|
 |
| |
|
|
Veel mensen (tachtig procent van de mannen en vijfenveertig procent van de hoger opgeleide vrouwen) kijken op internet naar porno en voltrekken daarbij aan zichzelf de ‘heinous sin of self-pollution’. Volgens het anonieme pamflet uit de achttiende eeuw leidt masturbatie onder meer tot hysterie, epilepsie en onkuise spraak. Volgens moderne zedenmeesters staat de seksueel vrijzinnige medemens bloot aan niet minder grote gevaren, waaronder seksueel overdraagbare, lichamelijke aandoeningen, maar ook psychische kwalen als verminderde lustbeleving en erectiestoornissen, seks-verslaving, algehele ontremming en psychotische stoornissen, kortom hypo- of hyperseksualiteit. De farmaceuten en de therapeuten spinnen er garen bij, want zij kunnen nieuwe pillen maken en verkopen, dan wel psychotherapeutische behandelprotocollen met een wijsneuzerig gezicht aan de man brengen.
Over al dat onaneren (vijfenzeventig procent van de vrouwen en negentig procent van de mannen doet het) spreken wij niet. Wij spreken überhaupt weinig over seks, ook al beheerst het ons leven voor een groot deel. Een van onze meest basale en dagelijkse behoeften is geen onderwerp van gesprek en wel een bron van schuld-gevoel en schaamte. Seks is een geheim geworden, waardoor mensen een vertekend beeld hebben gekregen van wat seks is (zoals: seks is wat Janessa Brazil en haar collega-pornosterren op internet doen).
Dat is niet alleen merkwaardig, maar ook schadelijk, in het geval bijvoorbeeld van mensen met psychische aandoeningen die hun toestand zien verergeren doordat ze niet kunnen spreken over al hun verlangens en problemen. Het taboe zal desalniettemin blijven bestaan, daarover maak ik me geen illusies. Maar waarom bestaat het eigenlijk?
Uit: Doen jullie het nog? Seks en liefde in relaties
Jean-Pierre van de Ven | uitgeverij Ambo
- Nu in de winkel –
Lees ook: ‘237 redenen om seks te hebben’
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
| 237 redenen om seks te hebben |
In een fantastisch artikel over het verschil tussen man en vrouw in het Nederlandse vakblad Systeemtherapie haalt seksuologe Ilse Penne een onderzoek aan waarin 237 redenen zijn geïdentificeerd waarom mensen seks hebben. Tweehonderdzevenendertig redenen! Om er een paar te noemen: in seks zoeken we herstel van eigenwaarde nadat we zijn afgewezen, we willen het met seks weer goed maken met onze partner na een fikse ruzie, we willen de verveling bestrijden, we willen de ander een plezier doen of het zelfvertrouwen van de partner opkrikken, we willen wraak nemen, een avontuurtje beleven, van hoofdpijn afkomen, ontspannen, dichter bij God komen, en ga zo maar door.
Maar de top drie van redenen om seks te hebben is hetzelfde bij mannen en vrouwen: 1) om plezier te hebben; 2) uit liefde; 3) vanwege de aantrekkingskracht. Mannen en vrouwen hebben seks omdat ze dat plezierig vinden. Punt. Wat is seksueel plezier anders dan liefde en aantrekkingskracht, redenen twee en drie uit Pennes opsomming? Ik denk dat de top drie de top één is: mensen hebben seks voor hun plezier.
Stel je de menselijke stammen uit de oertijd voor waar evolutie-psychologen zo graag onderzoek naar doen. Dit waren kleine groepen van maximaal honderdvijftig mannen, vrouwen en kinderen. Welke reden hadden mannen en vrouwen om bij elkaar te blijven, anders dan het plezier van seks? Alle vrouwen vreeën met alle mannen en alle kinderen waren van iedereen. Seks schiep een wij-gevoel, het gevoel aan de stam toe te behoren, aan de familie (dat was dus vaak hetzelfde).
Het bijproduct van seks is hechting, binding, liefde. Anders dan bacteriën voelen wij menselijke eukaryoten ons verbonden met elkaar. We komen voor elkaar op, verlangen naar elkaar en missen elkaar. Seks mag dan een gebrekkige manier van voortplanten zijn als het gaat om aantallen, maar de liefde die volgt uit seks maakt dat mensen samen sterker staan in de wereld.
Uit: Doen jullie het nog? Seks en liefde in relaties van
Jean-Pierre van de Ven
Lees ook: Seksuele Voortplanting en Doen jullie het nog?
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
Niemand weet waarom seks bestaat. Evolutionair biologen staan nog steeds voor een raadsel.
Zij vermoeden natuurlijk dat seks iets met voortplanting van doen heeft, maar dan is de grote vraag waarom mensen en dieren zich op zo’n onhandige manier voortplanten. Want als je er goed naar kijkt is seks een omslachtige en verspillende manier van nageslacht verzorgen. Enorme hoeveelheden energie en veel relatief zeldzame, gespecialiseerde cellen (namelijk zaadcellen en eicellen) gaan erbij verloren.
En de opbrengst is mager. Het duurt lang om nageslacht te produceren op de seksuele manier. De kans op mislukkingen is groot. Is zo’n manier van doen niet in flagrante tegenspraak met de evolutietheorie, die stelt dat het organisme dat het beste past in zijn omgeving de meeste kans maakt op overleven (‘survival of the fittest’)? Hoe kan een organisme als de mens met zijn riskante manier van voortplanten ooit de beste ‘fit’ hebben gehad met zijn omgeving?
Evolutionair biologen staan voor het dilemma dat zij ofwel Darwins evolutietheorie overboord moeten gooien, ofwel moeten erkennen dat de natuur van geklungel aan elkaar hangt.
Uit: Doen jullie het nog? Seks en liefde in relaties van Jean-Pierre van de Ven
Lees ook dit fragment: Doen jullie het nog?
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
NON-FICTIE - BOEKEN - NIEUW |
|
NON-FICTIE - BOEKEN - VERWACHT |
|
Meld u aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van ons laatste nieuws, uitgaven en activiteiten. |
| |
 |
|
|
|
|
 |
|
|
