Dante (1265-1321) heeft niet alleen als dichter, zoals in zijn meesterwerk De goddelijke komedie, maar ook als filosoof en als retor krachtig en duidelijk positie gekozen in zowel de politieke realiteit als de politieke theorie van zijn dagen. Die hartstocht werd gevoed door zijn verbanning door de pausgezinden en kwam tot uitdrukking in zijn idealisering van het Imperium Romanum en het Roomse Rijk, alsmede in utopisch gekleurde verwachtingen waarmee het aantreden van Hendrik van Luxemburg als toekomstig Rooms keizer Hendrik VII hem vanaf 1310 vervulde.